Ik heb niet veel nodig om door de grond te zakken van schaamte. Er is geen betere manier om in slaap te vallen dan door je top tien meest schaamtelijke momenten mentaal nog eens te herbeleven, toch? Met dingen die iedereen weleens meemaakt en gênant vindt (zoals struikelen of je verspreken) heb ik minder moeite, maar er zijn ook van die random dingen waar mijn brein tilt van gaat slaan, waardoor ik niet meer als een weldenkend mens kan functioneren. Dan sta ik ofwel met mijn mond vol tanden, of er volgt verbale diarree waar geen Immodium tegen bestand is. Dit zijn 12 van die dingen:
- Iemand tegenkomen in de supermarkt. Vreselijk. Het ene moment zoek ik de ricotta, het andere moment moet ik plots een praatje slaan, meestal dan ook nog met een vage kennis. Volgens mij heb ik ooit zelfs al eens gezegd: “Ah, ook aan het winkelen.” Wat zowat het supermarktequivalent van “Warm hé” moet zijn. Het allerergste is het als je ook nog eens samen arriveert en ongeveer dezelfde winkelroute volgt. Ik kan niet smalltalken en tegelijk een paprika wegen, het lukt me niet. Dus hallo, tot de volgende, ik heb een boodschappenlijstje af te werken.
- Mijn schoudertas rond mij doen in het zwembad als ik daar al in bikini sta, maar wel mijn spullen nog in de locker moet steken. Ik ben praktisch naakt, maar ik lijk ook onderweg naar kantoor of zo. Ik vind dat er heel vreemd uitzien. Niet dat dat probleem zich nog stelt, want ik ga niet meer zwemmen hahaha.
- Iemand whatsappen die elk moment kan bevallen. Ik voel me dan heel erg alsof ik iemands privacy schend haha. En ook alsof die persoon me achteraf tot in de oneindigheid gaat uitlachen omdat ik een banale vraag stelde terwijl zij er een levend wezen aan het uitduwen was, dat ook.
- Terug naar mijn plek wandelen na het bowlen. Vraag me niet waarom, ik weet het ook niet. Maar op de een of andere manier voelt het alsof iedereen naar mij kijkt en schaam ik me nog harder over die twee gutter balls.
- Bij iemand thuis vertrekken en dat de mensen die ook vertrekken, toch ineens weer beginnen te treuzelen. Meestal moet ik dan ook nog eens een trein halen, maar ik wil ook niemands verhaal onderbreken en dit is erg vervelend allemaal.
- In dezelfde categorie: thuis vertrekken wanneer mijn buren ook net vertrekken. Ik ga niet beweren dat ik OCD heb, maar ik check wel graag op mijn gemak of de deur goed toe is, of er geen ramen meer openstaan en zo voort, en dat lukt me niet met pottenkijkers erbij. Of ja, dat lukt me wel, maar dan ga ik achteraf twijfelen of ik de deur wel écht op slot heb gedaan. (Ik heb mezelf ook niet gemaakt.)
- Op vakantie zijn en dezelfde mensen elke keer opnieuw tegenkomen. Ik ga altijd voor een beleefd Vlaams lachje, maar anderen durven al eens voor “Jij hier, hahahaha, derde keer is trakteren hé!!!” te gaan, en I can’t.
- Een onbekende vragen om een foto te maken. In de wetenschap dat die er zich toch snel vanaf gaat maken en je ogen dicht zijn/je voeten er niet op staan/de bezienswaardigheid er niet op staat (schrappen wat niet past) (of meestal: gewoon niks schrappen want alles past).
- De slager die vraagt hoeveel het mag zijn, en ik die opeens geen idee heb hoeveel vlees een mens nodig heeft. Ik zeg het vaak in porties of sneetjes, maar dan voel ik me zo kinderachtig.
- Achter iemand lopen die exact hetzelfde tempo heeft als ik en dat we geen van beide weten hoe we uit die situatie geraken.
- Naar een nieuwe kapper, tandarts of huisdokter gaan. De oude kende me door en door (of ja, toch mijn haar, tanden of lijf), en hier moet ik ineens alles opnieuw uitleggen en aaaaah.
- Een cadeau geven of krijgen terwijl iedereen erop zit te kijken. Mijn love language is 100% cadeaus geven en ik krijg er ook zeker graag terug, maar het blijft toch altijd een tikje awkward om mensen hun reactie te zien. Ik kan omgekeerd ook heel slecht enthousiasme faken, maar gelukkig kan je me wel met veel blij maken, dus dat scheelt.
Heb jij van die doodnormale dingen die je door de grond doen zakken?
Beeld: Unsplash / Yang
Jaaaaa dat met bowlen heb ik ook!!!
Hahaha ik gaf dat als voorbeeld aan m’n zus en die knikte ook meteen.
Haha, dat bowlen heb ik ook en die praatjes in de supermarkt ook. Bij mij duurt het ook vaak eventjes voor ik mensen echt herken als ik ze niet in hun vaste context zie, dus als ik dan ineens een collega in de supermarkt zie, kan ik echt van mijn melk zijn.
En dat laatste is de reden waarom ik echt niet graag secret santa’s enz. doe. Geef mij mijn cadeautje en laat mij dat dan later thuis op mijn gemakje uitpakken ofzo. Allez, liefst van alles doe ik zelfs niet mee eigenlijk.
Ik wilde nog iets toevoegen! Ik vind het altijd héél ongemakkelijk als ik met een groep heb afgesproken en ze al op café zitten bijvoorbeeld en ik dan in mijn eentje binnenkom en daar eerst een minuut sta te koekeloeren om uit te vinden waar ze zitten.
Haha ja, ik heb ze meestal wel snel gevonden maar ik vind het ook altijd wat awkward om meerdere mensen tegelijk te begroeten, en moet je dan kussen of niet, en waar moet ik gaan zitten hahaha.
Hahahah ik moet erg lachen om de schoudertas bij het zwemmen, very true!