Intussen ben ik alweer bijna drie maanden moeder en dat vind ik 99% van de tijd heel leuk. Die andere 1% gaat dan meestal over de momenten waarop ik wil slapen en Oliver niet (gebeurt gelukkig heel weinig, we zijn – voorlopig – gezegend met een goede slaper) of de momenten waarop ik mijn hele hebben en houden in een mom bag moet proppen om een uurtje naar buiten te gaan. Oh, of dat ene moment waarop ik bij de apotheek stond voor zijn vaccin en zijn isi+-kaart moest bovenhalen, waar ik nog nooit van gehoord had. Blijkbaar zit die tegenwoordig in de MyGov-app, je weet wel: die app die niemand wil downloaden omdat Itsme al bestaat en die app z’n werk echt HEEL GOED doet. Maar goed, die stomme isi+-kaart zit in de MyGov-app, en niet in Itsme. Ik ben dus gezwicht, heb die rotapp gedownload (kreeg een rating van 2,4 of zo in de app store, dan weet je al waar je je aan kan verwachten) en … hij werkte niet. Kon ik de dag erna nog eens terug naar de apotheek. Als er een app is die al werkt en bijna hetzelfde doet, BLIJF ER DAN MET JE FIKKEN AF. De firma dankt u.
Soit, ik heb de afgelopen drie maanden gemerkt dat er heel wat clichés bestaan over het ouderschap, en ik heb er al evenveel kunnen ontkrachten. Een bloemlezing:
- Kan iemand de uitdrukking ‘slapen als een baby’ uit de Van Dale halen? Oliver is een goeie slaper, maar ik moet hem wel nog vaak ‘helpen’ om in slaap te geraken (want het is een baby). Verander die uitdrukking voor mijn part dus gerust naar ‘slapen als de vermoeide ouder van een baby’. En dan kan er als betekenis naast ‘binnen anderhalve nanoseconde in slaap vallen, in tegenstelling tot die rare baby naast said ouder’.
- Ik hoor vaak dat baby’s zo vredig slapen. VREDIG??? Hebben die een baby al eens ZIEN slapen? Baby’s slapen kreunend, grommend, met gekke arm- en beenbewegingen, en dat vind ik allesbehalve VREDIG. Elke keer weer kijk ik naar die babyfoon en bid ik dat ‘ie niet wakker wordt van zichzelf. Meestal is dat ijdele hoop.
- “De eerste keer dat je baby doorslaapt, schrik je zelf wakker in de overtuiging dat hij dood is.” Kijk, ik snap het, en doorgaans gunt Oliver me acht heerlijke, ononderbroken uren slaap, maar denken die mensen echt dat ik ben uitgeslapen na acht uur slaap? Hahahaha.
- “Het is alsof hij er altijd is geweest.” Goh, nee. Ik ben heel blij dat ‘ie er is, maar ik kan me nog bijzonder goed voor de geest halen hoe mijn leven er voor Oliver uitzag. Minder leuk, maar ik kon wel uren liggen stinken op de zetel en was véél sneller de deur uit. Vooral dat eerste kan ik gigantisch hard missen haha.
- “Na verloop van tijd ga je zijn huiltjes herkennen.” Haha, ook een harde nope. Als hij blijft krijsen, heeft hij waarschijnlijk honger, voor de rest: no clue.
- Het feit dat je van elke minuut zou moeten genieten. Ik geloof best dat het allemaal snel gaat (want hij is al drie maanden en hij was net nog een baby???) en dat ik allerlei dingen ga missen eens ze voorbij zijn, maar sorry: er is ook een heleboel dat ik niet ga missen. Nachtelijke luiers, projectielkak, vlekken op AL zijn kleren, uren rond de eettafel lopen, koude koffie drinken, … Ik ben er vrij zeker van dat ik dié dingen niet ga missen.
Welk cliché help jij graag de wereld uit?
Beeld: Unsplash / Tatyana Rubleva
“Het is alsof hij er altijd is geweest” is echt een heel grote leugen. Zelfs vijf jaar later herinner ik me nog héél goed hoe vredig en ontspannend en stressvrij mijn kinderloze leven was, haha.
Die reclames met rustig slapende baby’s staan zo ver van de realiteit af dat ik altijd denk dat de mensen die dat bedenken gewoon geen kinderen hebben.
Maar het is het allemaal waard! 😉 (dat is wel echt waar)
Ik heb mij echt zo kut gevoeld als ik een huiltje niet herkende door al die uitspraken van mensen die zeiden dat ik dat zou kunnen/moeten. Maar ik herkende het gewoon echt niet, ik hoorde geen verschil. Gelukkig hoorde ik later dat meer mensen dat hadden, maar het was echt zo fijn geweest als het niet gezegd wordt als waarheid. Dus ik zeg nu vaak dat je huiltjes niet hoeft te herkennen 🙂
Misschien is het echt gewoon een leugen van opschepperige moeders 😉
Haha O JA die huiltjes. Man man man, ik was blij toen ik eindelijk kon communiceren met mijn kinderen, want het is hier inderdaad ook echt nooit gelukt. Het was dan meer een educated guess op basis van hun schema (looooove het schema) of natuurlijk DE GEUR. Dat sluit mooi aan bij de semi-leugen dat je dingen snel vergeet, want sure: je vergeet wel wat dingen, maar heel veel babyhorror kan ik me nog erg goed voor de geest halen, of komt spontaan weer helemaal terug bij een bepaald geluid/ding/woord. Zo kunnen wij het alarm dat we gebruikten voor de nachtvoedingen (wel handig bij een tweeling ivm het schema) echt niet meer gebruiken, want INSTANT hartkloppingen.
Hahaha dat snap ik! Onlangs ging bij iemand anders de bel en dat was hetzelfde geluid als bij ons. En bij ons belt de postbode dus vaak aan en lig ik dan nog in m’n bed, en moet ik eerst met m’n slaapkop uit het raam hangen, schreeuwen dat ik eraan kom en dan verdiepingen naar beneden rennen haha. Dus daar krijg ik ook best hartkloppingen van.