Welkom Oliver 👶🏼

Op 20 december was ‘ie er, en dus staat mijn leven al een goeie vier weken compleet op z’n kop. Oliver. Oli voor de vrienden, en voor z’n ouders die al zes maanden niks anders zeggen en dat beter zouden afleren. Droliver als z’n pamper vol zit, troliver als ‘ie het uithangt, bollie, brollie, our little starman, want hij is geboren op dat nummer van David Bowie. (Daarover later meer.) Enfin, bijnamen genoeg en hij is nog niet eens een maand oud.

De meeste clichés kan ik volmondig beamen (we zijn tot over onze oren verliefd op iemand die we nog maar een maand kennen en hebben hem nog in huis genomen ook), andere vind ik dikke zever (ik zou nog altijd liever tot elf uur slapen en het is niet per se alsof hij er altijd al was – ik kan me bijvoorbeeld nog bij-zon-der goed herinneren hoe ik op drie seconden de deur uit kon voor Oliver.)

Ik heb de voorbije kraamweken proberen samenvatten in enkele bullet points, dit zijn de meest bijzondere anekdotes:

• Voor ik zwanger werd, was ik altijd wel benieuwd naar de bevalling van anderen, maar ik hoefde nu ook niet per se alle details te kennen. Nu snap ik volledig waarom vrouwen het zo graag over hun bevalling hebben haha. Kom je op bezoek? Prima! Hier is mijn bevallingsverhaal. In geuren en kleuren!!!
• Over die bevalling: ik zal je de geuren en kleuren besparen, maar er waren wel een paar memorabele momenten. Zo stond ik er op voorhand niet bij stil dat je dus enkel perst tijdens persweeën en dat die (gelukkig) maar om de twee à drie minuten passeren. In de tussentijd … zit je daar dus maar gewoon. En twee minuten lijkt misschien niet lang, maar wel als er twee vroedvrouwen en een gynaecoloog tussen je benen zitten. Vond de gynaecoloog duidelijk ook, want al na zo’n vier minuten vroeg hij of we ‘misschien muziek op wilden’. Dat moet je mijn lief geen twee keer vragen, dus die holde naar onze kamer om z’n box te halen en knalde er een 80’s-playlist door. En dus is Oliver geboren op ‘Starman’ van David Bowie.
• Toen Oliver gezond en wel op mij lag (inclusief 💩, bedankt kleine), ging de gynaecoloog verder met mijn onderkant. Plots zei de beste man ‘oei’ en ik garandeer je: DAT HOOR JE LIEVER NIET TERWIJL JE GENAAID WORDT. Toen de vroedvrouw aan huis zijn werk bewonderde, moest ze lachen (opnieuw: ook iets wat je liever niet hoort) en zei ze: “Ja, ik zie het, hij heeft iets geks gedaan met zijn draad.” En bedankt.
• Toen de gynaecoloog de volgende dag langskwam, vond hij het precies wat vreemd wanneer ik zei dat de hechtingen nog pijnlijk waren. Gast, je hebt me EEN DAG GELEDEN genaaid en je biedt me Dafalgan aan. Ik denk dat ik pijn mag hebben.
• Iedereen vond mijn ‘JA IK WIL EEN EPIDURALE’-T-shirt erg grappig. Ik heb het helaas wel niet lang kunnen aandoen want ik heb die epidurale ook snel gekregen, en dan moet je dus zo’n ziekenhuisplunje aan. Spijtig. Enfin, van dat plunje, die epidurale was heerlijk.
• Na de bevalling lag Oliver zo’n uurtje op mij en vroeg ik mijn lief of hij hem ook eens wilde vastpakken. Dat wilde hij, maar we hadden beiden nog niet erg veel ervaring met baby’s, dus ik durfde hem niet doorgeven en hij durfde hem niet overnemen hahahahaha. En dus hebben we de vroedvrouw gebeld om hem … te verplaatsen. Die heeft eens goed gelachen. De volgende dag hadden we hem overigens al met één hand vast, insane hoe snel dat gaat haha.
• Iedereen had me gewaarschuwd voor de baby blues, en dan vooral op de dag waarop je naar huis gaat. Ik had mezelf hier extreem op voorbereid en mijn lief gewaarschuwd dat hij een hormonaal kreng op zijn dak zou krijgen, maar dat bleef gelukkig uit. (Hij denkt daar anders over, maar hij is zelf een beetje een kreng soms.) Geen fluoroze of donderwolk, gewoon mezelf. (Of dat zoveel beter is, weet ik niet, maar goed.) Het mag eens meezitten ook!
• Mensen die willen dat je slaapt wanneer de baby slaapt, kunnen oprotten. Ten eerste ben ik heel slecht in dutjes (sorry), en ten tweede kwam ik al snel tot de constatatie dat baby’s FOKKING LUID zijn. Wat is dat gegrom de hele tijd??? Vreselijk.
• Last but not least: iedereen zegt het, maar wow, die vroedvrouwen zijn ZO lief. Ik heb er niet het geduld, noch de empathie of sociale capaciteit voor, maar wat een prachtberoep als je die eigenschappen wel bezit.

Sorry voor de details als je die niet wilde hehe. En anders … graag gedaan of zo?

Beeld: Unsplash / Sollange Brenis