12 stomme dingen aan zwanger zijn

Want ja, dat ben ik dus. 😉 Geen paniek: ik word geen mom blogger, maar ik zou mijn blog ook weinig eer aan doen door niet even stil te staan bij de horror die zwanger zijn is. De baby was 100% gewenst en gepland, en ik kijk er heel erg naar uit om hem/haar te ontmoeten, maar voorlopig vind ik het vooral mentaal veel heftiger dan ik me ooit had kunnen inbeelden. Als je het om de een of andere reden moeilijk vindt om over mijn first world problems te lezen, raad ik je aan deze even te skippen. Indien niet:

• Ik zal maar beginnen met the obvious: ik mis alcohol haha. Je mag dat triestig van mij vinden, maar ik vind er dus echt niks aan om op café te zitten met een cola. Of ja, een cola light, want ik lust geen cola en light is blijkbaar ook slecht MAAR IK MOET TOCH IETS DRINKEN EN MAG IK NOG ADEMEN FEITELIJK.
• Als notoir drankorgel heb ik bijgevolg ook vrijwel niemand kunnen verrassen met de aankondiging. Ik wilde het niet al instant aan iedereen vertellen, maar iedereen die me meermaals een ice tea zag bestellen in plaats van een glas cava, wist wel hoe laat het was haha.
• Mijn irrationele angst om nooit meer (uit) te slapen. Niet eens zo irrationeel, want dat gaat ook letterlijk gebeuren, maar ik heb er echt intens veel schrik voor. En dan niet eens voor die eerste paar maanden, want ooit slaapt dat kind vast wel eens door, maar zelfs de beste slaper wordt wel nog jaren wakker tussen 6 en 7. Als je mij graag wil tegenspreken en een kind hebt dat dol is op uitslapen, mag je het me altijd laten weten.
• Het is al beter, maar ik was ZO MOE. Ik kan het me nu al niet goed meer inbeelden, maar het was echt een soort moeheid die ik nog nooit eerder ervaren heb. (Tot die kleine er is wellicht hehe.) En ik kan je garanderen: het helpt niet om bovenstaande te relativeren als ik moe wakker word na een nacht van twaalf uur. Hoe ga ik dan ooit nachten van vier à zes uur overleven hahahaha help mij.
• Ik ben gelukkig niet vaak misselijk en heb maar een paar keer random moeten kotsen, maar de gag reflex na het tandenpoetsen ‘s ochtends is real. Ik mis het om mijn tong te poetsen, you guys.
• Het gebrek aan controle. Er komt zoveel op mij af dat ik nu nog niet kan inschatten. Ik vind mijn leven as is extreem leuk en dat gaat onherroepelijk volledig veranderen. En uiteraard krijg ik daar veel voor in ruil, maarrr bij een eerste kind kan je je daar op voorhand toch weinig bij inbeelden vind ik.
• Iedereen wil mijn zorgen wegwuiven en een populaire tactiek daarin is alles minimaliseren, en dat is superlief en vast ook heel normaal, maar dat strookt niet met hoe ik veel dingen zie. En dat vind ik soms best confronterend.
• De crèchezoektocht. Wat een hel, zeg. Elke gemeente werkt met een ander platform (serieus, centraliseer dat eens???), de helft van de crèches negeert je of heeft geen plek, en als je er dan eentje gevonden hebt, wil je eigenlijk nog wachten op antwoord van je voorkeurcrèche, maar ook niet, want straks heeft geen enkele nog plek.
• Bij uitbreiding: ALLES wat je moet regelen. Attesten, kinderbijslag, het ziekenfonds, een vroedvrouw, kraamhulp, Kind en OnGezin, een babylijst, … Bovendien ben ik het administratief talent (al betwijfel ik of je dat een talent kan noemen, ik ben – op dat enige vlak in mijn leven – gewoon niet lui), dus is het eerlijk dat mijn lief binnen een maand of zes eens vaker opstaat, toch? TOCH???
• Mensen die het alleen nog maar over kinderen en zwangerschappen willen hebben. Laat mij gerust. En vooral als ze slecht geïnformeerd zijn en denken dat ik geen feta, mosselen of mayonaise uit de winkel mag eten.
• Hoe kinderlijk zoveel dingen en instanties worden eens er een baby aankomt. Ik KRIJG een baby, ik WORD er niet plots één, mocht je dat soms vergeten zijn. En ik zoek een vroedvrouw, geen wolkje. (I swear.)
• Het wordt (waarschijnlijk) een decemberbaby. Enough said.

Komt daar nog eens bij dat we drie weken in totale angst hebben geleefd omdat mijn vriend zich moest laten testen op iets erfelijks wat nu pas aan het licht is gekomen. Ik ga er hier hier niet te veel over uitweiden, maar hij is geen drager, en het heeft bovenstaande dingen toch een (heel klein) beetje in perspectief geplaatst.

Dus voor je eraan twijfelt: ik ben heel blij met de mini (de occasionele ‘WHAT THE FUCK HEB IK GEDAAN’ buiten beschouwing gelaten), ik zit gewoon ook niet echt op een fluoroze wolk. (Maar had iemand dat verwacht van mij hahaha?)

Beeld: Unsplash / Nabinjan Maharjan